Καθημερινή _2008 | Άρθρο "Ο Χάρτης των Μεταναστών στην Αθήνα" [Τ. Καραϊσκάκη]

Η μεγάλη διασπορά τους σε γειτονιές όπου κατοικούν και πολλοί Ελληνες αποτρέπει τα φαινόμενα αποκλεισμού και γκετοποίησης.

Οι μισοί μετανάστες της Ελλάδας (περί τους 800.000 είναι καταγεγραμμένοι επίσημα) κατοικούν στην Αττική. Απ’ αυτούς, το 40% μένει στον δήμο Αθηναίων. Στην καρδιά της μητρόπολης. Γύρω από πλατείες και σταθμούς, μέσα σε υπόγεια και χαμηλούς ορόφους κακοσυντηρημένων πολυκατοικιών, σε παλιά προσφυγικά, σε αυθαίρετα, σε ερειπωμένα εργοστάσια, ανακατεμένοι με τους ντόπιους (αποτελούν το 19% του συνολικού πληθυσμού του δήμου Αθηναίων) και ταυτόχρονα συσπειρωμένοι σ’ έναν κυκεώνα από γειτονιές πολλών και διαφορετικών εθνοτήτων. Το ότι μένουν στο κέντρο αποτελεί μία από τις αιτίες που δεν έχουν αποκλειστεί κοινωνικά, που δεν έχουν φτιάξει γκέτο. Σε αυτά τα συμπεράσματα έχει καταλήξει μελέτη που διενήργησε (2005 – 07) επιστημονική ομάδα του τομέα Πολεοδομίας – Χωροταξίας του ΕΜΠ, με υπεύθυνη την καθηγήτρια κ. Ντίνα Βαΐου.

Στην Αττική ζουν, με βάση την τελευταία απογραφή, 376.732 αλλοδαποί. Στο Πολεοδομικό Συγκρότημα Πρωτευούσης διαμένουν οι 321.280. Το 44% αυτών (140.626) κατοικούν στον δήμο Αθηναίων· ο δήμος Πειραιά έχει απορροφήσει το 5%, το Περιστέρι το 3,2% και η Καλλιθέα το 2,9%. Αθήνα, δυτικές εργατικές συνοικίες και Πειραιάς συγκεντρώνουν τα 2/3 των αλλοδαπών του Λεκανοπεδίου. Στα βορειοανατολικά και νότια προάστια των υψηλών εισοδημάτων κατοικεί ποσοστό μεταναστευτικού πληθυσμού περίπου όσο και στις «μικτές» περιοχές μεσαίων και χαμηλών εισοδημάτων γύρω από τον Δήμο Αθηναίων (15,7% έναντι 15,9%).

Στις γειτονιές των μεταναστών συνυπάρχουν πολλές εθνότητες. Εμπορικά μαγαζιά με ξενικές επιγραφές, τόποι λατρείας και συναντήσεων, Ιντερνετ- καφέ και call centers συγκροτούν πολυπολιτισμικούς χώρους όπου, ωστόσο, παραμένει μεγάλος αριθμός ντόπιων, ανατρέποντας την υπόθεση περί δημιουργίας «γκέτο».

Η διπλή καθημερινότητα ντόπιων και αλλοδαπών

«Οι κοινότοπες αναπαραστάσεις στις κεντρικές γειτονιές της Αθήνας υπογραμμίζουν συνήθως τις αρνητικές πλευρές της αστικής ανάπτυξης: υψηλές πυκνότητες, ρύπανση, προβλήματα κυκλοφορίας και στάθμευσης, κ.ο.κ. Σπάνια αναφέρεται η ζωντάνια και η κοινωνική πολυσυλλεκτικότητα του αστικού περιβάλλοντος, όπου διαδοχικά κύματα μεταναστών βρήκαν τρόπους ένταξης στη ζωή της πόλης», σημειώνουν η επιστημονική υπεύθυνη της έρευνας καθηγήτρια κ. Ντίνα Βαΐου και η ερευνήτρια του ΕΜΠ, δρ Φωτεινή Τούντα. «Πυκνοκτισμένες γειτονιές, κοντά στο κέντρο, εύκολα προσπελάσιμες, προσέφεραν στους νέους κατοίκους τον πλούτο ενός ιστορικά διαμορφωμένου αστικού περιβάλλοντος και ενός οικονομικά προσιτού κτιριακού αποθέματος. Σε αντίθεση με πολλές πόλεις του ευρωπαϊκού Βορρά, η Αθήνα “δεν έστειλε” τους μετανάστες σε απομονωμένες περιφέρειες», αλλά τους συγκράτησε σε κεντρικές συνοικίες που εξυπηρετούνται πολύ ικανοποιητικά από τα μέσα μαζικής μεταφοράς, με έντονο ακόμη το ντόπιο στοιχείο.

Οι πρακτικές γυναικών

Στο επίκεντρο της έρευνας τέθηκαν οι καθημερινές πρακτικές γυναικών, μεταναστριών και ντόπιων και οι τρόποι με τους οποίους οι πρακτικές αυτές διαπλέκονται, μέσω της σχέσης εργοδότριας– εργαζομένης. «Με τις δραστηριότητές τους, οι μετανάστριες διαμορφώνουν και αποκαλύπτουν “γυναικεία τοπία κατοίκησης”, τη συγκρότηση τόπων–μέσα–σε–τόπους, στην πόλη και τις γειτονιές όπου επιχειρούν να διαμορφώσουν μια νέα καθημερινότητα», συνεχίζουν οι κ. Βαΐου και Τούντα. «Δημόσιοι χώροι ζωντανεύουν από παιδιά, μητέρες, πατεράδες, ντόπιους ηλικιωμένους με αλλοδαπές συνοδούς. Μετανάστριες στη φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων επανασυνδέουν τους ντόπιους με τη γειτονιά. Οταν χαμηλώνουν οι ήχοι από τις δραστηριότητες των ντόπιων, συγκεντρώνονται έξω από call centers και περίπτερα για τηλεφωνήματα στους δικούς τους. Τα σχολεία έχουν μεγάλο ποσοστό μαθητικού πληθυσμού από δεκάδες χώρες, που τους τροφοδοτούν με έναν πλούτο πολιτισμικών προτύπων. Η τοπική οικονομία αναζωογονείται από την κατανάλωση και την αυξανόμενη επιχειρηματική δραστηριότητα των μεταναστών. Ενώ οι θεσμικές ρυθμίσεις συχνά διαμορφώνουν εμπόδια, οι γειτονιές λειτουργούν (ακόμη;) και ως τόποι κοινωνικής ένταξης, μέσα από τις άτυπες πρακτικές και δίκτυα αλληλοβοήθειας μεταναστών και ντόπιων».

Η ερευνητική ομάδα (Ντ. Βαΐου, επιστ. υπεύθυνη, Ε. Βαρουχάκη, Α. Γκουτίδη, Α. Καλαντίδης, Σ. Καλαντζή, Μ. Καραλή, Ρ. Κεφαλέα, Ο. Λαφαζάνη, Ρ. Λυκογιάννη, Γ. Μαρνελάκης, Α. Μονεμβασίτου, Ντ. Μπαλαφούτα, Α. Μπαχαροπούλου, Ε. Παναγούλη, Α. Παπαϊωάννου, Κ. Παπασημάκη, Φ. Τούντα, Θ. Φωτίου, Σ. Χατζηβασιλείου) έκανε επιτόπια έρευνα και καταγραφή ανά κτίριο στις γειτονιές της Κυψέλης και των Σεπολίων. Το πρόγραμμα συγχρηματοδοτείται από την Ε.Ε. – Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο και από Εθνικούς Πόρους – ΕΠΕΑΕΚ.

Πού «στήνουν» τα σπιτικά τους οι ξένοι

Στον Δήμο Αθηναίων ζει το 40% του μεταναστευτικού πληθυσμού της Αττικής. Το 51% των μεταναστών είναι Αλβανοί, το 5% Πολωνοί, το 3,8% Βούλγαροι και ακολουθούν άλλες εθνικότητες από Ασία και Αφρική. Οι γυναίκες αποτελούν στον Δήμο Αθηναίων το 48,5% του μεταναστευτικού πληθυσμού.

Οι πιο πυκνές συγκεντρώσεις παρατηρούνται στα δυτικά της Ομόνοιας, μεταξύ της Γ΄ Σεπτεμβρίου και των γραμμών του τρένου και από την Ευριπίδου μέχρι το ύψος της Ιουλιανού. Εκεί βρίσκονται οι «πύλες εισόδου και εξόδου» της πόλης (σταθμοί Λαρίσης και Πελοποννήσου) και πληθώρα φτηνών ξενοδοχείων, προσωρινοί χώροι υποδοχής για τους νεοφερμένους. Πάνω από την Ιουλιανού, οι συγκεντρώσεις συνεχίζονται αραιότερες, κατά μήκος της Αριστοτέλους, της Αχαρνών και των γραμμών του ηλεκτρικού μέχρι τον Αγ. Λουκά στα Πατήσια. Πυκνές συγκεντρώσεις περιορισμένης έκτασης, παρατηρούνται σε Παγκράτι, Κουκάκι και γύρω από το Σύνταγμα.

Σύμφωνα με την έρευνα, υπάρχουν οι εξής διαφοροποιήσεις μεταξύ των μεταναστευτικών ομάδων:

- Ο αλβανικός πληθυσμός μετακινείται πλέον από την Ομόνοια και το Μεταξουργείο προς τον Αγ. Παντελεήμονα, τα Κ. Πατήσια, την Α. Κυψέλη, κ.ά. Γενικά, παρατηρείται διασπορά των Αλβανών στον αθηναϊκό χώρο και δεν έχουν σχηματιστεί αλβανικές γειτονιές.

- Ο πολωνικός πληθυσμός έχει δημιουργήσει μια δικιά του γειτονιά με μαγαζιά, εκκλησία και σχολεία, στη Μιχαήλ Βόδα, στην πλ. Βάθης και την Κυψέλη.

- Ο βουλγαρικός πληθυσμός, που είναι συσπειρωμένος γύρω από την Ομόνοια και την Πλατεία Βάθης, συνυπάρχει με άλλες μεταναστευτικές ομάδες από το πρώην ανατολικό μπλοκ.

- Οι Αφρικανοί προτιμούν περισσότερο τις γειτονιές της Κυψέλης και των Πατησίων.

- Οι μετανάστες από Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Ινδία και χώρες της Εγγύς Ανατολής έχουν αναπτύξει σχέσεις μεταξύ τους και συγκεντρώνονται γύρω από τις πλατείες Θεάτρου, Ομονοίας, Βάθης και Μεταξουργείου, όπου έχουν συγκροτήσει μία μεγάλη γειτονιά.

Source_ kathimerini.gr

TVXS _2010 | Άρθρο «Η αποχή στον Αγ. Παντελεήμονα ενισχύει τη Χρυσή Αυγή»

Σημαντική ενίσχυση της Χρυσής Αυγής καταγράφεται από τα χθεσινά αποτελέσματα των αυτοδιοκητικών εκλογών, ενώ ο Νίκος Μιχαλολιάκος είναι πλέον μέλος του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Αθηναίων μετά τη συγκέντρωση ποσοστού μεγαλύτερου του 5% από τον συνδυασμό «Ελληνική Αυγή για την Αθήνα». Στο 6ο Δημοτικό Διαμέρισμα (Πατήσια, Πλατεία Αττικής, Άγιος Παντελεήμονας, Κυψέλη), μάλιστα, ο συνδυασμός υπολογίζεται ότι συγκεντρώνει 12-14%.

Η εξέλιξη προκάλεσε αίσθηση και στον ξένο Τύπο, με το Associated Press να γράφει: «Στις εκλογές για τον δήμο Αθηναίων, ένα ακροδεξιό κόμμα εμφανίστηκε για να κερδίσει μια έδρα στο τοπικό συμβούλιο για πρώτη φορά. Ο Ν. Μιχαλολιάκος ενισχύθηκε από την αύξηση των εντάσεων με τους λαθρομετανάστες, συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων σε αλλοδαπούς και σχεδόν τετραπλασίασε τα ποσοστά της άκρας δεξιάς από τις τελευταίες εκλογές, το 2006».

Ιδιαίτερα απογοητευμένος από τα υψηλά ποσοστά της ξεονοφοβικής Χρυσής Αυγής στην περιοχή του δηλώνει στο tvxs.gr ο εκπαιδευτικός και μέλος της Κίνησης Πολιτών 6ου Δημοτικού Διαμερίσματος Χρήστος Ρουμπάνης. Ο κ. Ρουμπάνης αποδίδει το αποτέλεσμα εν μέρει στην αποχή, καθώς όπως αναφέρει «πρόκειται για ανθρώπους απογοητευμένος από το πολιτικό σύστημα. Αλλά και αυτοί που ψήφισαν τη Χρυσή Αυγή εκτιμώ ότι δεν έχουν την αίσθηση ότι ψηφίζουν φασίστες. Θεωρώ πως είναι ένας τρόπος αποδοκιμασίας προς τα κυβερνητικά κόμματα».

Η τελευταία εξέλιξη θα ενθαρρύνει σίγουρα τους ακροδεξιούς να χρησιμοποιήσουν τη βία ακόμα περισσότερο ως μέθοδο για να δηλητηριάσουν την ατμόσφαιρα στην περιοχή εναντίον των μεταναστών και όσων έχουν άλλες απόψεις για να καταργούν de facto το Σύνταγμα καταλαμβάνοντας δημόσιους χώρους, για να προπηλακίζουν και να τρομοκρατούν, εφόσον το επίσημο κράτος τους ανέχεται εκτιμά ο κ. Ρουμπάνης.

«Τώρα θα έχουν και επίσημη εκπροσώπηση στο δημοτικό συμβούλιο και ελπίζω αυτό να λειτουργήσει τελικά εις βάρος τους γιατί δεν θα μπορούν να κρύβονται, να κρύβουν τις μεθόδους τους, τις απόψεις τους, το αδιέξοδο πρόγραμμά τους που πέραν της βίας δεν προτείνει τίποτα για την επίλυση των προβλημάτων», υπογραμμίζει. Όλα αυτά, ο Τύπος δεν τα έχει προβάλλει, ούτε η Αριστερά. Τώρα πια και ο Τύπος και η Αριστερά θα αναγκαστούν να ασχοληθούν μαζί τους και να ενημερώσουν τον κόσμο που πήγε να διαμαρτυρηθεί απέναντι στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και κατέληξε στην αγκαλιά των φασιστών», σημειώνει.

Καταγγέλλοντας τα κόμματα της Αριστεράς, τα οποία «λάμπουν δια της απουσίας τους», ο κ. Ρουμπάνης σημειώνει πως «μόνο σε προεκλογική περίοδο θυμήθηκαν η κ. Πορτάλιου και ο κ. Αλαβάνος να κάνουν περιοδεία στην περιοχή μας. Το θέμα, για παράδειγμα, της κατάληψης της πλατείας του Αγίου Παντελεήμονα υποβαθμίστηκε, όχι από την κ. Πορτάλιου, αλλά από τα κόμματα της Αριστεράς που υποβάθμισαν το φασιστικό κίνδυνο και δεν προσπάθησαν να αναδείξουν ότι εδώ εκτελείται κατάργηση του Συντάγματος και ότι το παρακράτος βασιλεύει. Αυτό, δυστυχώς, αποτελεί έναν κίνδυνο διότι τα κόμματα της Αριστεράς στην περιοχή μας μετρούσαν πιθανότατα ψηφοθηρικά το ζήτημα και όχι πολιτικά».

πηγή_ http://tvxs.gr/node/70301

__________________________

An article of an independent news agency, regarding the popularity rise of the far right party "Χρυσή Αυγή"(Golden Dawn/Chrisi Avgi) in the last elections. It comments, that the violent acts against immigrants, and minorities seem to have a positive impact upon Athenians, given that the party's popularity has quadrupled from the previews elections. After yesterday's elections, the party for the first time has secured a municipal counselor seat for their president Nikos Michaloliakos. The party which appeared in the elections with the name "Elliniki Avgi" (Greek Dawn), is regarded a nationalist, neo-fascist group, and some people charge it with violent crimes against left wing personalities. A former leading member of the party (alias Periandros) charged with attempt of murder (against left wing students), is committing a 12 year imprisonment. Some people also consider that the party is protected and cooperating with the Greek Police. It is also regarded that the party is responsible for triggering violent acts against immigrants in the Agios Panteleimonas area.

TVXS _2010 | Άρθρο "Έκτος από τις Εκλογές, υπάρχουν και οι Άστεγοι"

Την στιγμή που η εκλογολογία φουντώνει, με τις κυριακάτικες εφημερίδες να εξετάζουν τα σενάρια σχηματισμού κυβερνήσεων σε περίπτωση πρόωρων εκλογών, όλο και περισσότεροι Αθηναίοι καταφεύγουν στα συσσίτια των δήμων και στους ξενώνες για τους αστέγους. Και όπως μαρτυρούν οι εικόνες από την κάμερα του Tvxs, δεν πρόκειται πλέον για τους ...συνήθεις φτωχούς, αλλά για ανθρώπους της μεσαίας τάξης που σταδιακά καταστρέφεται.

Οι άστεγοι της Αθήνας πολλαπλασιάζονται με ρυθμούς που συναγωνίζονται τις αυξήσεις των τιμών και τον πληθωρισμό. Ο Δημήτρης είναι γύρω στα 40 και δεν φανταζόταν ποτέ ότι κάποια στιγμή θα κατέληγε χωρίς δουλειά και χωρίς χρήματα. "Κοιμάμαι μέσα σε αυτο το σαραβαλάκι", λέει στο Tvxs δείχνοντας το αυτοκίνητο του. "Ημουν οδηγός σε μια μεγάλη εταιρεία αλλά μας απέλυσαν όλους. Ελοιωσα τα παπούτσια μου τρέχοντας από δω και απο εκει, αλλά δεν μπόρεσα να βρώ δουλειά. Δεν είχα να πληρώσω το νοίκι και βρέθηκα μόνος, με το μόνο περιουσιακό μου στοιχείο. Αυτό το αυτοκινητάκι. Πάλι καλά,αλλά δεν ξέρω τι θα γίνει μόλις πιάσουν τα κρύα. Ευτυχώς, προς το παρόν, που ο παπάς σε μια εκκλησία στο Μπραχάμι με αφήνει να πλυθώ και μου δίνει ένα πιάτο φαί".

Πολλοί απ αυτούς που αναζητούν τροφή καταφεύγουν στα συσσίτια ανθρωπιστικών οργανώσεων ή δήμων. Στο ίδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων, απ όπου και οι εικόνες στο βιντεο, η άνοδος της ζήτησης για το πλαστικό μπολ με τη σούπα ή το κοτόπουλο θυμίζει τα ...spread των ελληνικών ομολόγων. Σϋμφωνα με τον κύριο Σκιαδά, αντιδήμαρχο και πρόεδρο του Ιδρύματος . από 1.200 συσσίτια του 2005 έχουμε φτάσει σήμερα στα 4.500. Το 85% περίπου των ανθρώπων που ζητούν βοήθεια είναι Ελληνες και οι υπόλοιποι μετανάστες και πρόσφυγες. Οταν περάσει κανείς το σκαλοπάτι του συσσίτιου ή των ξενώνων για αστέγους, όλοι είναι ίσοι..

Εν τω μεταξύ, καθώς όλοι και περισσότεροι άνθρωποι γίνονται φτωχότεροι,όσοι διαθέτουν κεφάλαιο αγοράζουν σε χαμηλές τιμές ακίνητα, σε περιοχές που θεωρούνται σήμερα υποβαθμισμένες λόγω της παρουσίας μεταναστών ή αστέγων. H σημερινή "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" αναφέρεται στη σκόπιμη υποβάθμιση περιοχών από κτηματομεσιτικές, με τη συνδρομή ακόμη και ΜΚΟ, με στόχο την αγορά γης σε εξευτελιστικές τιμές και τη μεταπώληση έπειτα από επιχειρήσεις ανάπλασης.

Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα σε περιοχές όπως το Μεταξουργείο, τον Κεραμικό, τα στενά γύρω από την Ομόνοια, στα στενά της Πειραιώς, στους κάθετους δρόμους της Αχαρνών, αλλά και στον Άγιο Παντελεήμονα βρίσκεται σε εξέλιξη ένα συγκεκριμένο project που φέρει τον τίτλο «εξευγενισμός» και έχει ήδη εφαρμοστεί σε αμερικανικές και ευρωπαϊκές πόλεις. Το project προσβλέπει στην αναμόρφωση υποβαθμισμένων περιοχών μέσω της εισροής ιδιωτικών κεφαλαίων.

Ωστόσο, πρόσφατη έρευνα της Property LTD για πέντε περιοχές της Αθήνας, η οποία φέρει τον τίτλο «Πέντε περιοχές όμηροι της υποτιμητικής κερδοσκοπίας», αποκαλύπτει πως η άνοδος των δεικτών εγκληματικότητας κατά μία ποσοστιαία μονάδα ρίχνει το κόστος των ακινήτων κατά 0,5 μονάδες. Αντίστοιχα, σε κατοικίες μεγάλης ηλικίας και χαμηλού ορόφου, η αύξηση της εγκληματικότητας κατά μία μονάδα ενδέχεται να οδηγήσει σε μείωση του κόστους ακόμη και κατά δύο μονάδες.

Όπως αναφέρει η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», σύμφωνα με τους ειδικούς, σε αυτούς τους αριθμούς βρίσκεται η βάση του «σκληρού παιχνιδιού» που γίνεται σε περιοχές όπως το Μεταξουργείο, αλλά και ο Άγιος Παντελεήμονας.

Μάλιστα, έκθεση του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης αναφέρει ότι «η βάση της διαδικασίας του εξευγενισμού βρίσκεται στην υποβάθμιση κεντρικών περιοχών των πόλεων και συνεπώς στην υποτίμηση καιαπαξίωση του επενδεδυμένου στη γη κεφαλαίου σε αυτές τις περιοχές». Στην έκθεση σημειώνεται ότι «κάποιες φορές μάλιστα η εγκατάσταση μεταναστών και η απαξίωση του κτισμένου περιβάλλοντος υποβοηθούνται από τους επροσώπους του κτηματικού κεφαλαίου εξυπηρετώντας συγκεκριμένες σκοπιμότητες».

Τέλος, η εφημερίδα αναφέρεται σε καταγγελίες από κατοίκους του Μεταξουργείου πως μικροιδιοκτήτες και κάτοικοι της περιοχής έχουν μπει στο στόχαστρο κτηματομεσιτών με στόχο «τη συνένωση των ακινήτων κει των μικρών ιδιόκτητών περιουσιών σε μεγάλες». Οι κάτοικοι στις καταγγελίες τους εμπλέκουν ακόμη και ΜΚΟ, οι οποίες έχουν συσταθεί από κάτοικους διαφόρων περιοχών και χρηματοδοτούνται από μεγαλοϊδιοκτήτες Real Estate.

Πηγή_ http://tvxs.gr/node/69528

TVXS | Άρθρο "Άκου, Νικήτα!" [Ευφροσύνη Δοξιάδη]

Η εικαστικός Ευφροσύνη Δοξιάδη, κόρη του ανθρώπου που σχεδίασε ολόκληρες πόλεις και είναι υπεύθυνος για μια όμορφη πλευρά της Αθήνας που αγαπάμε, πιστεύει ότι η θητεία του Νικήτα Κακλαμάνη υπήρξε εγκληματική για την πόλη μας. Εξηγεί γιατί.

Για πρώτη φορά, πιστεύω, στην ιστορία της σύγχρονης Αθήνας, η εκλογή του επόμενου δημάρχου είναι τόσο κρίσιμης σημασίας. Μία πιθανή επανεκλογή του κ. Κακλαμάνη θα οδηγούσε την Αθήνα στον θάνατο. Ποτέ η πόλη μας δεν ήταν σ' αυτά τα χάλια! Το ιστορικό της κέντρο, που θα έπρεπε να είναι όχι μόνο η βιτρίνα της πόλης αλλά και ολόκληρης της χώρας (βλ. άρθρο του Γιάννη Βούλγαρη «Η καταρρέουσα Αθήνα ψηφίζει», «Τα Νέα», 2 Οκτωβρίου 2010), το τόσο πλούσιο σε μνημεία και αρχαιότητες, αντί για το πολιτιστικό πάρκο που όφειλε να είναι, έχει μετατραπεί σε έναν απόλυτο εφιάλτη όχι μόνο για τους κατοίκους αυτής της περιοχής -όπως είμαι εγώ- αλλά και για τους επισκέπτες της, Έλληνες και ξένους.

Τέσσερις σημαντικές πλατείες του κέντρου -η Ομόνοια, η πλατεία Κοτζιά, η πλατεία Θεάτρου και η κακοπαθημένη πλατεία Μοναστηρακίου- παρουσιάζουν μια δραματική εικόνα. Αυτές οι 4 εξαθλιωμένες, όπως τις κατάντησαν, πλατείες (αλλοτινά στολίδια) «περικλείουν» ασφυκτικά το Μέγαρο του Δημαρχείου. Και αναλογίζομαι και απορώ πώς άραγε μπορεί ο κ. Κακλαμάνης να κάθεται και να εργάζεται στον επίχρυσο θρόνο του μεγαλοπρεπούς γραφείου του μέσα στο Δημαρχείο, όταν το γραφείο αυτό έχει μετατραπεί εδώ χρόνια σε κέντρο του ΚΥΚΛΟΥ της ΚΟΛΑΣΗΣ, ενός κύκλου που ορίζουν οι 4 αυτές πλατείες. Έντονα απορώ...

Είκοσι μέτρα από το Δημαρχείο βρίσκεται η στοά του Πρωτοδικείου, που ενώνει την οδό Λυκούργου με την πλατεία Ομονοίας. Η στοά αυτή κάθε βράδυ μέχρι τα χαράματα γεμίζει από δεκάδες τραγικούς ηρωινομανείς, που με το κλείσιμο των καταστημάτων καταφεύγουν εκεί ημίγυμνοι και εξαθλιωμένοι και τρυπούν με ενέσεις τα γεννητικά τους όργανα μπροστά στο αδιάφορο βλέμμα των περαστικών. Και δίπλα, η πλατεία Ομονοίας, η καρδιά της Ελλάδας, έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πασαρέλα από εμπόρους ναρκωτικών, βαποράκια, χρήστες. Μια εικόνα απόλυτης κόλασης! Την ίδια ώρα που μπροστά στον πάγκο με τις εφημερίδες αντηχούν τα γέλια μιας ανέμελης παρέας παλικαριών της Δημοτικής Αστυνομίας. «Δεν είναι δική μας δουλειά τα ναρκωτικά», μου είπαν κεφάτα, όταν τους πλησίασα αγανακτισμένη και τους ρώτησα γιατί δεν κάνουν κάτι. Αντίθετα, είναι δουλειά τους να σουλατσάρουν όλο το 24ωρο κόβοντας κλήσεις, ενώ δίπλα τους χαίνει η άβυσσος... Ούτε, βέβαια, είναι δουλειά του Αστυνομικού Τμήματος Ομονοίας που βρίσκεται 20 μέτρα από την πλατεία, στην οδό Βερανζέρου...

Κύριε Κακλαμάνη, αν δεν έχετε αρμοδιότητες για να δράσετε άμεσα και αποτελεσματικά, να τις αποκτήςετε! Γι' αυτό σας ψήφισαν οι πολίτες της Αθήνας. Δεν σας ψήφισαν για να διοργανώνετε το τραγικό «φεστιβάλ» του Δήμου Αθηναίων στα Τουρκοβούνια ούτε για να καταντήσετε τον δημοτικό σταθμό 9.84 σε κέντρο λαϊκής διασκέδασης και σε σταθμό άθλιας προπαγάνδας και αποσιώπησης! Ο Τζουλιάνι στη Νέα Υόρκη, με θέληση, πυγμή και όραμα άλλαξε την εικόνα της πόλης, τη μεταμόρφωσε, την έσωσε.

Η πλατεία Θεάτρου, πίσω από τη Βαρβάκειο Αγορά, είναι πλέον άβατη λόγω του ότι έχει καταληφθεί από έναν υπόκοσμο πρωτόγνωρο στην ιστορία της Ελλάδας. Η Σοφοκλέους και η Σωκράτους θυμίζουν το αλλοτινό Χάρλεμ. Η απειλή καραδοκεί σε κάθε βήμα σου. Εστιατόρια και μπαρ κλείνουν κακήν κακώς, επιχειρήσεις πολλών ετών μεταφέρονται αλλού για να σωθούν.

Η πλατεία Μοναστηρακίου, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες κιόλας, λόγω της απουσίας συνεργείων καθαριότητας του δήμου, έχει καταστεί εστία μολύνσεων και δυσωδίας. Εργοτάξιο για πολλά πολλά χρόνια, για να ανακαινιστεί ξοδεύτηκε μια περιουσία από το δημόσιο χρήμα και πλακοστρώθηκε ολόκληρη με αμφιβόλου γούστου μωσαϊκό από ακριβά μάρμαρα, το οποίο είναι καλυμμένο μ' ένα τεράστιο στρώμα βρόμας. (Το σχέδιο του μωσαϊκού, βέβαια, με τους κυματισμούς, είναι φρικτά κοπιαρισμένο από τη ριβιέρα του Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας! Θλιβεροί απόηχοι από την Κόπα Καμπάνα στη σκιά της Ακρόπολης...) Στο κάτω μέρος της οδού Μητροπόλεως, αυτό με τις ψησταριές και τα κεμπάπ, σιχαίνεσαι να πατήσεις εξαιτίας της συσσωρευμένης στο πεζοδρόμιο λίγδας. Προς τι τα νεοπλουτίστικα κιτς μάρμαρα, κύριοι δήμαρχοι, παρόντες και απελθόντες; Όζουν άπλυτα από δεκαετίες...

Ερχόμαστε μπροστά στην Αγία Ειρήνη, έργο του Λύσανδρου Καυταντζόγλου, όαση πολιτισμού στο εσωτερικό της, όπου ο Λυκούργος Αγγελόπουλος κρατάει ζωντανή με τον πιο συγκινητικό τρόπο την πολιτισμική μας κληρονομιά, ψέλνοντας με τον πιο γνήσιο και άρτιο τρόπο τους βυζαντινούς ύμνους. Στην πλατεία αυτή, χάρη στον θαυμάσιο παπα-Θωμά, γίνεται η ωραιότερη Ανάσταση που μπορεί να ζήσει κάποιος. Χωρίς βεγγαλικά, γιατί κανείς από τους εκατοντάδες παρευρισκόμενους δεν διανοείται να χάσει ούτε μια στιγμή από τη λυρική αυτή εμπειρία, από βαρελότα και τρακατρούκες που εκπυρσοκροτούν. Επί της Αιόλου, όμως, το ευρύτερο περιβάλλον είναι και αυτό απαράδεκτα παραμελημένο από τον δήμο και γεμάτο εστίες μόλυνσης υπό τη μορφή περιφραγμένων με κυματιστή λαμαρίνα νεοκλασικών που χρησιμοποιούνται ως αποχωρητήρια από τα στίφη των πλανόδιων πωλητών, οι οποίοι, φτωχοί και εξαθλιωμένοι, βρίσκουν εκεί τη μόνη λύση. Τούρτες από ανθρώπινα κόπρανα ξαφνιάζουν τον ανυποψίαστο επισκέπτη. Δύο βήματα από τον ιερό βράχο!

Ο πεζόδρομος της Αιόλου καλύπτεται με ένα χαλί από πατημένες μαύρες τσίχλες ετών. Η πρωτοφανής αυτή μάστιγα εξαπλώνεται μέχρι τα πεζοδρόμια της λεωφόρου Αμαλίας. Εκεί απ' όπου περνούν όλοι οι ξένοι επισκέπτες της χώρας μας και φρικιούν με τα κακοχυμένα εξαμβλώματα-προτομές που έχει ορθώσει ο κ. Αβραμόπουλος. Ο πεζόδρομος της οδού Ερμού με τα ακριβότερα εμπορικά ενοίκια έχει επιλεγεί από τους αδίστακτους έμπορους ανθρώπινης δυστυχίας ως ιδανικός τόπος επίδειξης των τραγικών τους θυμάτων. Επί δημαρχίας Μπακογιάννη στήθηκαν δυο αποτρόπαια, κακότεχνα μπρούντζινα γλυπτά στις διασταυρώσεις Ερμού με Βουλής και Ερμού με Νίκης, ποιος ξέρει ποια πελατειακά συμφέροντα υπηρετώντας. Το ένα από αυτά σού πλακώνει την ψυχή, διότι δείχνει δυο ανθρώπινες πατούσες μπηγμένες σε μια σύνθεση από σκουπίδια. Ο αλαφιασμένος περαστικός ταυτίζεται απόλυτα με την εικόνα αυτή - ένας άνθρωπος γυμνός, θαμμένος μες στα σκατά! Μα δεν ντραπήκατε, κ. Μπακογιάννη, να επιλέξετε αυτό το συγκεκριμένο γλυπτό για να κοσμήσει το πλέον κομβικό σημείο της Αθήνας; Το πεζουλάκι του σιντριβανιού, μαρμάρινο, σπασμένο και μονίμως βρεγμένο απωθεί και τον πιο εξαντλημένο διαβάτη. Την ίδια ώρα που τα αριστουργηματικά γλυπτά του Θανάση Απάρτη και του Χρήστου Καπράλου, αφού ξηλώθηκαν από τις θέσεις τους, σαπίζουν στις Δημοτικές Αποθήκες...

Στο Μοναστηράκι, κοντά στον σταθμό του μετρό, βρίσκεται το ιστορικό κτίριο που στέγαζε κάποτε το Κακουργιοδικείο της Αθήνας, το οποίο ανακαινίστηκε πρόσφατα με έξοδα του Ιδρύματος Νιάρχου για λογαριασμό της Εκκλησίας, στην οποία ανήκει το κτίριο, για να στεγάσει μια βιβλιοθήκη της Εκκλησίας. Μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης, το κτίριο ανακαινίστηκε πολυτελώς, με τρόπο όμως που έχασε τη λιτή ομορφιά που είχε πριν. Από το τέλος της επισκευής του το κτίριο περιφράσσεται με τη γνωστή κυματιστή λαμαρίνα ύψους δυο μέτρων, η οποία έχει μετατραπεί και αυτή σε δημόσιο αποχωρητήριο. Η μυρωδιά είναι αφόρητη! Και, τελικά, πόσα χρόνια θα μείνει περιφραγμένο το περιουσιακό αυτό στοιχείο, ανεκμετάλλευτο και αχρησιμοποίητο;

Αναίσχυντα η δημοτική Αρχή έχει εγκαταλείψει, εδώ και χρόνια, την καθαριότητα της πόλη μας, γιατί δεν είναι καινούργια όλα αυτά που συμβαίνουν. Ζήσαμε τη μεγαλομανία και το κιτς του κ. Αβραμόπουλου, υποστήκαμε την ασύστολη αδιαφορία και τις προκλητικές σπατάλες της κ. Μπακογιάννη και πρόσφατα υφιστάμεθα την ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ κακοδιοίκηση του κ. Κακλαμάνη.

Κύριοι και κυρίες, μας έχετε ρημάξει! Το 2003 γδύσατε το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, ξηλώνοντας τα εκατόν πενήντα ετών μαρμάρινα πεζοδρόμιά του και τα αντικαταστήσατε με τσιμεντένια που πρόωρα θρυμματίστηκαν, καθότι ήταν ανεπαρκώς ψημένα. Η κλίμακα της τότε καταστροφής κατεγράφη από τον ηρωικό και αείμνηστο Χρήστο Παπουτσάκη στο περιοδικό «Αντί». Η έρευνα του περιοδικού είχε τότε αποκαλύψει ότι τα θαυμάσια αυτά μάρμαρα από τα πεζοδρόμια που ξηλώσατε πήγαν κατευθείαν για πώληση στις μάντρες της Ιεράς Οδού και μοσχοπουλήθηκαν σε κοσμικούς Αθηναίους για να διακοσμήσουν τις νεόπλουτες εξοχικές τους βίλες, κατά κανόνα στα νησιά.

Μας έχετε καταντήσει να ζούμε μέσα σε μια αθλιότητα, ενώ πληρώνουμε τους υψηλότερους δημοτικούς φόρους. Έχετε σπαταλήσει το δημόσιο χρήμα με τρόπους που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι μεγαλομανείς γιορτές σας έχουν αδειάσει τα ταμεία. Η πόλη των Αθηνών, που θα έπρεπε να ανυψώνει το πνεύμα όλων μας με την εγγενή φυσική ομορφιά της, μας υποβαθμίζει και μας ντροπιάζει. Άλλη μια θητεία του κ. Κακλαμάνη θα έδινε τη χαριστική βολή στην πόλη που γεννηθήκαμε, που ζούμε, που αγαπούμε και που βλέπουμε να βιάζεται μπρος στα μάτια μας καθημερινά εξαιτίας σας.

Έλεος! Δεν σας αντέχουμε πια. Η Αθήνα ψυχορραγεί...

Source_ http://tvxs.gr/node/69066

Το Βήμα | Άρθρο "Γκέτο, περιχαράκωση ή συνύπαρξη;" [Ν. Μουζέλης]

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η παγκόσμια κρίση εντείνει την αντιπαράθεση μεταξύ γηγενών και μεταναστευτικών ομάδων σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες. Ο μετανάστης, κυρίως στο φαντασιακό των λαϊκών στρωμάτων αλλά όχι μόνο, γίνεται αποδιοπομπαίος τράγος. Ευθύνεται για την υψηλή ανεργία, για την επιδείνωση των υπηρεσιών του κοινωνικού κράτους, για την άνοδο της εγκληματικότητας κτλ. Με αυτόν τον τρόπο τα θετικά αποτελέσματα της μετανάστευσης αγνοούνται και ο ιδεολογικός λόγος της άκρας Δεξιάς μεταφέρει το βάρος της ευθύνης για τη σημερινή δυσπραγία από τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό στην πολυπολιτισμικότητα, στην εξάλειψη της ομογενοποιημένης εθνικής κουλτούρας. Παρ΄ όλα αυτά, όμως, η πολυπολιτισμικότητα όχι μόνο δεν θα εξαφανιστεί αλλά σίγουρα θα ενταθεί στα χρόνια που έρχονται. Δύο είναι οι βασικοί λόγοι για αυτό.

Παγκοσμιοποίηση

Σε έναν κόσμο όπου η αλληλεξάρτηση όλων των χωρών του πλανήτη αυξάνεται γεωμετρικά και όπου πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι υποσιτίζονται είναι αδύνατον ο Βορράς να αναχαιτίσει το ρεύμα των πολιτικά κατατρεγμένων και πεινασμένων του Νότου- ανθρώπων που προσπαθούν να αποφύγουν την απόλυτη εξαθλίωση, διεισδύοντας στο Club των πλουσίων. Ακόμη και η πιο αυστηρή περιφρούρηση των συνόρων δεν μπορεί να σταματήσει τις μεταναστευτικές ροές από τον τρίτο στον πρώτο κόσμο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι πλούσιες χώρες αντιμετωπίζουν το εξής δίλημμα: είτε να καταλύσουν τις δημοκρατικές ελευθερίες και να επιβάλουν ημιαστυνομικά καθεστώτα είτε να δεχθούν την, μέσα σε λογικά όρια, εντεινόμενη πολυπολιτισμικότητα ως μια αναπόφευκτη κατάσταση που από τη μια μεριά δημιουργεί σοβαρά προβλήματα, αλλά από την άλλη, όταν αντιμετωπίζεται με έναν δημοκρατικό και κοινωνικά δίκαιο τρόπο, συμβάλλει σημαντικά στην οικονομία, στην κοινωνία και στον πολιτισμό μιας χώρας.

Ενας δεύτερος λόγος για τον οποίον η πολυπολιτισμικότητα δεν μπορεί να εξαλειφθεί ή να περιθωριοποιηθεί είναι πως έχει γερές ρίζες (και λόγω της αποικιοκρατίας και λόγω της ανάγκης των κατεστραμμένων από τον πόλεμο δυτικοευρωπαϊκών οικονομιών από φθηνή εργασία- κυρίως στην πρώιμη μεταπολεμική περίοδο). Στον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ού η άνοδος του σοβινιστικού εθνικισμού και η ιδέα πως το έθνος-κράτος πρέπει να έχει μία γλώσσα, μία θρησκεία και μία κουλτούρα οδήγησε στη βίαιη «ομογενοποίηση» του πληθυσμού. Οδήγησε σε πρακτικές που κυμαίνονταν από τη συστηματική εξαφάνιση της κουλτούρας των μειονοτήτων ως τη μαζική εξόντωση πληθυσμών (π.χ. η γενοκτονία των Αρμενίων στην Τουρκία). Αυτού του είδους η βάρβαρη ομογενοποίηση δεν είναι δυνατή σήμερα στον ανεπτυγμένο δυτικό κόσμο. Τα ανθρώπινα δικαιώματα μπορεί να μη γίνονται σεβαστά παντού (π.χ. Ιράκ), αλλά τα προγράμματα των ρατσιστών και των εθνοκαπήλων για «εθνική κάθαρση» αποτελούν φαντασιώσεις. Με βάση τα παραπάνω το βασικό πρόβλημα δεν είναι αν η πολυπολιτισμικότητα θα εξαφανιστεί ή περιθωριοποιηθεί. Το βασικό πρόβλημα είναι τι μορφές θα πάρει στο μέλλον.

Τρεις μορφές

Μια πρώτη μορφή είναι αυτή της πολιτισμικής γκετοποίησης. Σε αυτήν την περίπτωση η μειονότητα περιχαρακώνεται, κλείνεται στον εαυτό της, είτε λόγω εξωτερικών πιέσεων (π.χ. εχθρι κή στάση του γηγενούς πληθυσμού, περιθωριοποίηση μέσω των μηχανισμών της αγοράς ή του κράτους) είτε λόγω επιλογής (π.χ. εθνοθρησκευτικές μειονότητες που θέλουν να αποφύγουν τα «ελευθέρια», κοσμικά, δυτικά ήθη).

Ενας δεύτερος τύπος πολυπολιτισμικότητας χαρακτηρίζεται από την καταπιεστική στρατηγική μιας κυβέρνησης που προσπαθεί να εμποδίσει την αναπαραγωγή της μειονοτικής κουλτούρας (π.χ. η κατάσταση των Κούρδων, κυρίως πριν από τη διακυβέρνηση Ερντογάν). Μια ηπιότερη μορφή πολιτισμικής καταπίεσης μπορεί να αποσκοπεί όχι στην εξάλειψη της μειονοτικής κουλτούρας αλλά στην κατάργηση συγκεκριμένων πολιτιστικών δικαιωμάτων (π.χ. το δικαίωμα του εθνοτικού αυτοπροσδιορισμού της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη ή το δικαίωμα της χρήσης της ισλαμικής μαντίλας στη Γαλλία).

Μια τρίτη μορφή πολυπολιτισμικότητας θα μπορούσε κανείς να την αποκαλέσει πολυλογική ή, για να χρησιμοποιήσω την ορολογία του Χάμπερμας, «επικοινωνιακή». Η πολυπολιτισμικότητα που έχει μια επικοινωνιακή/πολυλογική βάση σέβεται την αυτονομία και την εσωτερική λογική των επί μέρους πολιτισμικών παραδόσεων, επιμένοντας παράλληλα να χτίζει αμφίδρομες γέφυρες μεταξύ τους, δηλαδή να διαμορφώνει μια lingua franca, με τη βοήθεια της οποίας κάθε πολιτισμική λογική θα μπορεί να «μεταφράζεται» και να επικοινωνεί με τις υπόλοιπες.

Οι περιορισμοί

Η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης αποτελεί ένα παράδειγμα συνύπαρξης διαφορετικών πολιτισμικών παραδόσεων. Σεβασμός που πρέπει να συμβαδίζει με την καθολική αποδοχή στα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα Μια τέτοια lingua franca θα πρέπει να βασίζεται όχι μόνο στην αρχή του αμοιβαίου σεβασμού μεταξύ διαφορετικών πολιτισμικών παραδόσεων αλλά και στην επίγνωση ότι η ειρηνική και δημιουργική συνύπαρξη διαφορετικών παραδόσεων συνεπάγεται και ορισμένους περιορισμούς στην πολιτισμική αυτονομία. Σε μια δημοκρατικά διοικούμενη πολυπολιτισμική κοινωνία, η πολιτισμική αυτονομία περιορίζεται από δύο παράγοντες. Πρώτον, από τις δημοκρατικές εκείνες αξίες που κάνουν κατ΄ αρχήν εφικτό τον πολιτισμικό πλουραλισμό και, δεύτερον, από τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία αν και θεσμοθετήθηκαν σε μαζική κλίμακα, πρώτη φορά στη Δύση, έχουν αποκτήσει σήμερα διαπολιτισμικό, οικουμενικό χαρακτήρα. Αυτό που θέλω να πω με το παραπάνω είναι ότι ο σεβασμός για την αυτονομία μειονοτικών πολιτισμικών παραδόσεων δεν μπορεί να εκτείνεται ως την ανοχή, για παράδειγμα, της απόλυτης ανδροκρατίας μέσα στην οικογένεια, την κλειτοριδεκτομή, τη θρησκευτική παρότρυνση σε τρομοκρατικές πράξεις κτλ.

Οι τρεις αυτέςμορφές πολυπολιτισμικότητας αποτελούν «ιδεώδεις τύπους», με την έννοια ότι δεν υφίστανται στην απόλυτα καθαρή εκδοχή τους. Οι υπαρκτές καταστάσεις αποτελούν μείγματα στοιχείων που προέρχονται και από την γκετοποιημένη, και την καταπιεστική και την επικοινωνιακή πολυπολιτισμικότητα- μείγματα μέσα στα οποία, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ένα από τα στοιχεία είναι κυρίαρχο. Με βάση αυτή τη διαπίστωση νομίζω ότι η κυριαρχία της επικοινωνιακής πολυπολιτισμικότητας που συνάδει με τη λογική των δημοκρατικών δικαιωμάτων είναι, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, πολύ δύσκολο να επιτευχθεί κάτω από τις σημερινές συνθήκες. Η νεοφιλελεύθερη παγκόσμια τάξη πραγμάτων σαφώς ευνοεί την παραπέρα ανάπτυξη ενός μείγματος γκετοποιημένης και καταπιεστικής πολυπολιτισμικότητας.

Ο κ. Νίκος Μουζέλης είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας LSΕ.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» στις 24/10/2010

Source_ http://tvxs.gr/node/69013

Καθημερινή _06.06.2010 | Άρθρο "Οταν η Αρχιτεκτονική δεν θα είναι Αρκετή..."

Ο διαγωνισμός για την περιοχή Γεράνι προκηρύσσεται τον Ιούνιο, αλλά όλοι συμφωνούν ότι το Κέντρο χρειάζεται πολλά περισσότερα.

_του Δημήτρη Ρηγόπουλου

Η εξαγγελία της παρέμβασης του υπουργείου Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής στο Γεράνι της Ομόνοιας, εκεί που χτυπά η καρδιά της πιο εξαθλιωμένης Αθήνας, ήταν η πρώτη καλή είδηση για τους απελπισμένους κατοίκους και επαγγελματίες της ευρύτερης περιοχής της πλατείας Θεάτρου εδώ και πολλά χρόνια. Στον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό, που θα επισημοποιηθεί σε λίγες ημέρες, προβλέπεται η πεζοδρόμηση της οδού, της πλατείας και της οδού Διπλάρη (ενός μικρού δρόμου χωρίς κίνηση, κάθετο στην οδό Θεάτρου). Θα δημιουργηθεί ένα δίκτυο πεζόδρομων στο εσωτερικό της περιοχής, που θα συνδυαστεί με υπάρχοντα δίκτυα πεζόδρομων και οδών, σε συνδυασμό με επεμβάσεις σε επιλεγμένες Στοές. Ο τελικός στόχος είναι ένας ευρύτερος πεζοδρομημένος χώρος με αυξημένες επιφάνειες πρασίνου, βιοκλιματική προσέγγιση και διαφορετική λειτουργία.

Παρά την ένταση της αστυνόμευσης, η πλατεία Θεάτρου εξακολουθεί να είναι βουτηγμένη σε μια πρωτοφανή κρίση με χαρακτηριστικά κοινωνικής αποτελμάτωσης.

Πρώτη η ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής αναγνώρισε ότι ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός δεν φτάνει. Παράλληλα με τον διαγωνισμό οργανώνει ένα πιλοτικό πρόγραμμα παρέμβασης με στόχο την προσέγγιση όσων διαβιούν ή χρησιμοποιούν την περιοχή και την εμπλοκή τους στο πρόγραμμα αναβάθμισης και το άνοιγμα της περιοχής σε μια μικρής κλίμακας επιχειρηματικότητα και παράλληλη ανάπτυξη της κοινωνικής κατοικίας. Το μεγάλο ερώτημα παραμένει: Μπορεί η Αρχιτεκτονική να δώσει απαντήσεις στο κοινωνικό Νταχάου που στήθηκε στην πλατεία Θεάτρου κάτω από τη μύτη μας;

«Δεν έχουμε χρόνο»

Ο κ. Μάκης Κωστίκας είναι αρχιτέκτονας. Διατηρεί, μάλιστα, το γραφείο του στη «φωλιά του κούκου», καθώς αποφάσισε πριν από δέκα χρόνια, μαζί με τους συνεργάτες του, να «κατηφορίσουν» σ’ ένα κομμάτι της Αθήνας όταν ακόμα συγκέντρωνε υψηλές προσδοκίες. Οταν τα πράγματα άρχισαν να εξελίσσονται πολύ διαφορετικά, συμμετείχε ενεργά στις επιτροπές κατοίκων και επαγγελματιών της περιοχής. Eπιπλέον, ανέλαβε μαζί με τα τρία άλλα αρχιτεκτονικά γραφεία που εδρεύουν στη γειτονιά, πρωτοβουλία εκπόνησης μελέτης προκειμένου η πλατεία Θεάτρου να μετατραπεί στην πρώτη βιοκλιματική πλατεία του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Η σύνταξη της μελέτης δεν προχώρησε ύστερα από ένα πολύ αρχικό στάδιο, καθώς δεν υπήρξε οικονομική συνδρομή ούτε από το κράτος αλλά ούτε και από την ιδιωτική πρωτοβουλία με τη μορφή χορηγίας. Τώρα ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός θα δώσει το τελειωτικό χτύπημα στο εγχείρημα.

«Δεν διαφωνούμε με τον διαγωνισμό, φαίνεται ότι στήνεται σε σωστές βάσεις. Το πρόβλημα είναι ο χρόνος». Ο κ. Κωστίκας μιλάει εδώ για τον εαυτό του και τους συνεργάτες του στο γραφείο. «Δεν σας κρύβω ότι ψάχνουμε να φύγουμε. Χθες μου την “έπεσαν” δύο τύποι στον δρόμο. Τις προάλλες ένας πελάτης μας αρνήθηκε να κατέβει από το ταξί και μας παρακάλεσε να μεταφέρουμε τη συνάντησή μας στο δικό του γραφείο. Προσπαθώ να πω ότι σε δύο χρόνια, όταν ο διαγωνισμός θα έχει προχωρήσει, δεν θα υπάρχει τίποτα εδώ. Η πλατεία Θεάτρου βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και χρειάζονται άμεσες παρεμβάσεις που θα αναχαιτίσουν το κύμα φυγής που παρατηρείται σήμερα».

«Τον δικό μας δρόμο»

Στο πλαίσιο της προετοιμασίας του διαγωνισμού, η ΕΑΧΑ (Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων και Αναπλάσεις) που έχει αναλάβει κεντρικό ρόλο στην υπόθεση της περιοχής, βρίσκεται σε επαφή με αρχιτέκτονες και θεωρητικούς, για να εμπλουτιστεί η δεξαμενή σκέψης για τα επόμενα αναγκαία βήματα.

Ο Αλέξανδρος Βαΐτσος (γραφείο DECCA) πιστεύει ότι η Αθήνα οφείλει να ανακαλύψει τον δικό της δρόμο για να διαχειριστεί την ανθρωπολογική βόμβα που έχει στα χέρια της. Πιστεύει ότι θα πρέπει να διδαχθούμε από τα λάθη άλλων πόλεων όπως το Παρίσι, που δημιούργησε γκέτο μεταναστών στα προάστια, κρύβοντας το πρόβλημα κάτω από το χαλί, με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα που είδαμε στην εξέγερση των banlieues.

Προτείνει την ανάπλαση της πλατείας της Βαρβακείου Αγοράς (σ.σ. είχε αναπλαστεί πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες και σήμερα δεν βλέπεται) καθώς ο κύριος άξονας που τη διατρέχει είναι εντελώς αποκομμένος από την πόλη. Προτείνει την αγορά του αδόμητου οικοπέδου στη συμβολή των οδών Επικούρου, Ευριπίδου και Διπύλου, που σήμερα χρησιμοποιείται ως ιδιωτικός χώρος στάθμευσης, έτσι ώστε να αποδοθεί στην πόλη ένας νέος δημόσιος χώρος με πιθανή παράλληλη κατασκευή υπόγειου πάρκινγκ για την αποσυμφόρηση των δρόμων από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα προς όφελος της κίνησης των πεζών.

«Η ενοποίηση των παραπάνω στοιχείων μέσω της μερικής πεζοδρόμησης των οδών Ευριπίδου, Επικούρου, Κορίνης και Θεάτρου θα δημιουργούσε ένα ζωτικό σύνδεσμο μεταξύ των οδών Αθηνάς και Πειραιώς». Ο Αλέξανδρος Βαΐτσος δίνει έμφαση στη γρήγορη υλοποίηση της παρέμβασης. «Το θέμα πρέπει να εκφραστεί με τρόπο που να βάζει σωστές βάσεις για την εύκολη και γρήγορη υλοποίησή του. Πρέπει να υπάρχει συγκεκριμένη δέσμευση για το ποσό που είναι διατεθειμένο το κράτος να επενδύσει στην παρέμβαση καθώς και ένας μηχανισμός κοστολόγησης των προτάσεων που θα περάσουν στον τελικό γύρο κρίσης».

«Να τολμήσουμε»

«Οταν η αρχιτεκτονική εξαντλείται σε πεζοδρομήσεις και ανακαινίσεις κτιρίων, κάνει περισσότερο κακό παρά καλό», πιστεύει η αρχιτέκτονας Μαρία Θεοδώρου, μέλος του μη κερδοσκοπικού οργανισμού «SARCHA». «Κι αυτό γιατί η αρχιτεκτονική εμφανίζεται σαν μια περιττή πολυτέλεια την ίδια ώρα που τα προβλήματα δεν λύνονται». Η Μαρία Θεοδώρου πιστεύει ότι εδώ που φτάσαμε πρέπει να πάμε στη ρίζα του κακού, να τολμήσουμε. «Πριν φτάσουμε στην αρχιτεκτονική οφείλουμε να δούμε τι έχουμε στα χέρια μας. Στην πλατεία Θεάτρου και στη γύρω περιοχή έχει διαμορφωθεί μια εκρηκτική κατάσταση, την οποία έχουμε υποχρέωση να διαχειριστούμε».

Πώς επεμβαίνεις σε μια περιοχή παραδομένη στο κοινό έγκλημα, με ελάχιστους μόνιμους κατοίκους και εκατοντάδες απελπισμένους μετανάστες; «Είναι θέμα επιλογών. Αυτούς τους ανθρώπους είτε θα τους πας λίγο πιο πέρα χωρίς να λύνεις κανένα πρόβλημα, είτε βλέπεις πώς μπορείς να τους αξιοποιήσεις. Στην περιοχή διαβιούν άνθρωποι που στην πλειονότητά τους γίνονται αντιληπτοί ως ανθρώπινα “απορρίμματα” και όχι ως δυναμικός πόρος και κατά συνέπεια περιθωριοποιούνται συνεχώς και ωθούνται στην παραβατικότητα, ενώ θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν στο πλαίσιο μιας εντόπιας “επιχειρηματικότητας” μικρής κλίμακας».

Οι φήμες για υποβάθμιση

Στον απόηχο της έντονης δημοσιότητας που τύλιξε την ευρύτερη περιοχή, κυκλοφόρησε η φήμη ότι στην πλατεία Θεάτρου στήνονται «μεγάλα κόλπα» από ισχυρούς παίκτες του αθηναϊκού real estate. Η συγκεκριμένη φημολογία που συντηρείται μέχρι σήμερα έκανε λόγο για εσκεμμένη πολιτική υποβάθμισης της γειτονιάς προκειμένου να πέσουν οι τιμές των ακινήτων και να επωφεληθούν όσοι «μεγαλοκαρχαρίες» του αθηναϊκού real estate επιθυμούσαν να επενδύσουν αγοράζοντας σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές. Την υιοθέτησε, μάλιστα, εν μέρει και ο ίδιος ο δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης στην κατάθεσή του στην Επιτροπή Περιβάλλοντος της Βουλής, χωρίς πάντως να προσκομίσει περαιτέρω στοιχεία.

Στην πραγματικότητα, τον τελευταίο χρόνο όσοι αγωνίζονται να «ξεφορτωθούν» ιδιοκτησίες στην περιοχή τα βρίσκουν μπαστούνια. Το Ιδρυμα Σαμούρκα, για παράδειγμα, που εδρεύει στην πλατεία Θεάτρου, επιχειρεί να πουλήσει ή και να ενοικιάσει ιδιοκτησία του χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Σε άλλη περίπτωση, η δημοπρασία πώλησης ακινήτου πάλι επί της πλατείας, με τιμή εκκίνησης μικρότερη της αντικειμενικής του αξίας, δεν κατόρθωσε να προσελκύσει ούτε έναν ενδιαφερόμενο. Στην ίδια αξιοθρήνητη κατάσταση βρίσκεται τα τελευταία δύο χρόνια και το (κάποτε) ανακαινισμένο νεοκλασικό, στη συμβολή της οδού Θεάτρου με τη Σωκράτους, το οποίο, σύμφωνα με σχετική επιγραφή, δίδεται προς εκμετάλλευση.

Source_ http://news.kathimerini.gr/

Καθημερινή _07.10.2010 | Άρθρο "Οι Παροικίες Αλλοδαπών στην Αθήνα"

Εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, μόνιμοι και παράνομοι, από δεκάδες χώρες κατοικούν στο Λεκανοπέδιο συνδιαμορφώνοντας ένα πολύχρωμο όσο και πολύπλοκο μωσαϊκό. Το μεγαλύτερο αριθμητικά τμήμα των μεταναστών βρίσκεται στον δήμο των Αθηναίων (σχεδόν ένας στους δύο) ενώ παράλληλα, το κέντρο της πρωτεύουσας τα τελευταία χρόνια υποδέχεται και στη συνέχεια «διανέμει» στις γειτονιές τους περισσότερους νεοφερμένους μετανάστες, λειτουργώντας σαν... ρεσεψιόν. Από τους Αλβανούς της δεκαετίας του '90 μέχρι τους Σουδανούς της τελευταίας δεκαετίας, οι περισσότερες «φυλές» μεταναστών πέρασαν έστω και για μικρό χρονικό διάστημα από το κέντρο. Αργότερα, οι ίδιοι μετανάστες μετακινήθηκαν σε περιοχές όπως Πατήσια, Κυψέλη, Σεπόλια, «αφήνοντας χώρο» σε νεοεισερχόμενους μετανάστες.
_του Κώστα Oνισένκο



«Και σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος των μεταναστών της Αθήνας μένει σε περιοχές γύρω από το κέντρο», σχολιάζει στην «Κ» ο αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών, κ. Θωμάς Μαλούτας, ο οποίος υποστηρίζει ότι η υποβάθμιση αυτών των περιοχών ξεκίνησε πολύ νωρίτερα, από την εποχή της αντιπαροχής. «Μετανάστες μένουν σε πολυκατοικίες εκείνης της περιόδου, τις οποίες εμείς απαξιώσαμε. Οι περιοχές ήταν ήδη υποβαθμισμένες. Ακριβώς γι' αυτό το λόγο προσείλκυσαν τους μετανάστες, καθώς είχαν χαμηλά ενοίκια», εξηγεί ο ίδιος.

Οσο περισσότερα χρόνια μένουν οι μετανάστες στην Ελλάδα και εντάσσονται στο εργατικό δυναμικό της χώρας, τόσο μετακινούνται ολοένα πιο μακριά από το κέντρο. Δεν είναι τυχαίο ότι η μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα, οι Αλβανοί και οι Αλβανίδες έχουν διασκορπιστεί σε πολλές γειτονιές και παρουσιάζουν μεγάλη διασπορά και τάση συγχώνευσης με τον ελληνικό πληθυσμό.

Από τη δεκαετία του '90 δημιουργήθηκαν μεταναστευτικές νησίδες κατοικίας μεταναστών, όπως η πολωνική γειτονιά μεταξύ Αχαρνών και Σταθμού Λαρίσης ή τα νέα στέκια των Πακιστανών στον Αγιο Ιωάννη Ρέντη. Υπάρχουν, ωστόσο, και παλαιότερες «παροικίες», οι οποίες λειτούργησαν σαν πόλοι έλξης. Στην πραγματικότητα, οι μετανάστες, ερχόμενοι στην Ελλάδα, ζουν αρχικά σε σπίτια συγγενών ή φίλων και στη συνέχεια σε κοντινή απόσταση προκειμένου να βοηθούν ο ένας τον άλλον, να εργάζονται ή να διασκεδάζουν μαζί. Ετσι εξηγείται και η ισχυρή παρουσία ομογενών από χώρες της πρώην ΕΣΣΔ στην Καλλιθέα.

Πακιστανοί στη Νέα Ιωνία

Μια τέτοια μικρή κοινότητα είχαν οι Πακιστανοί στη Νέα Ιωνία, από τη δεκαετία του 1970 ακόμα. Τότε, η ζήτηση για φθηνότερα εργατικά χέρια σε εργοστάσια και βιοτεχνίες ιματισμού της περιοχής άνοιξε τις πύλες για μετανάστες από το Πακιστάν. Μελετητές ανέφεραν ότι υπήρχαν διακρατικές συμβάσεις για την εισδοχή τους, κάτι που ωστόσο φαίνεται να είναι αστικός μύθος. «Οταν ψάξαμε μέσα από τα επίσημα αρχεία προέκυψε ότι δεν υπήρξε ποτέ καμία διακρατική συμφωνία, όπως πιστεύουν αρκετοί», αναφέρει στην «Κ» ο ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ, κ. Θάνος Μαρούκης.

«Οι μετανάστες επιλέγουν περιοχές με φθηνό κτιριακό απόθεμα, με φθηνά ενοίκια. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η Κυψέλη. Οι μεσοαστοί κάτοικοί της μετακινήθηκαν σταδιακά προς τα βόρεια, με αποτέλεσμα να εγκατασταθούν εκεί πολλοί μετανάστες από την Αλβανία», συμπληρώνει στην «Κ» ο κοινωνιολόγος κ. Δημήτρης Παρσάνογλου, ερευνητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.

Αλλος σημαντικός παράγοντας επιλογής είναι η απόσταση ή η πρόσβαση που έχουν οι μετανάστες στις εργασίες τους. Χαρακτηριστικά, πολλές γυναίκες από τις Φιλιππίνες και τη Σρι Λάνκα μένουν στους Αμπελοκήπους, καθώς η περιοχή έχει άμεση πρόσβαση με μέσα μαζικής μεταφοράς στα βόρεια προάστια, όπου εργάζονται ως οικιακές βοηθοί. Στους Αμπελοκήπους επίσης ζουν πολλοί Αιθίοπες, καθώς στην περιοχή λειτουργεί Κοπτική εκκλησία.

Σύμφωνα με τον κ. Μαλούτα, υπάρχουν περιοχές στην Αθήνα, με κυρίαρχο παράδειγμα την πλατεία Ομονοίας, που ναι μεν αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, ωστόσο δεν μπορούν να χαρακτηριστούν γκέτο. «Είμαστε τυχεροί που τα προηγούμενα χρόνια δεν υπήρξαν μεγάλα προγράμματα κοινωνικής κατοικίας (εργατικές πολυκατοικίες), όπως σε άλλες χώρες, που στη συνέχεια υποβαθμίστηκαν και έγιναν σημείο συγκέντρωσης μεταναστευτικών ομάδων, με τη μικρότερη δυνατότητα πρόσβασης σε αξιοπρεπή κατοικία», καταλήγει ο ίδιος.

Κάλυψαν ανάγκες σε πολλούς τομείς

Η μετανάστευση δεν είναι παιδί μόνο της ανάγκης στη χώρα προέλευσης, έρχεται να καλύψει και υπαρκτές ανάγκες στη χώρα εισαγωγής. Για παράδειγμα, τα μαζικά κύματα των Αλβανών που ήρθαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του '90 στράφηκαν προς την ανθούσα τότε οικοδομή, προς τις εργασιοβόρες αγροτικές εργασίες, ενώ μεγάλο τμήμα των γυναικών αλβανικής καταγωγής απορροφήθηκαν σαν οικιακές βοηθοί. Αλλες στράφηκαν και προς τη «βιομηχανία της διασκέδασης», κυρίως ως σερβιτόρες, καθαρίστριες, εργαζόμενες στην κουζίνα κ.λπ. Οι εισροές που ακολούθησαν από άλλες βαλκανικές χώρες, την Ανατολική Ευρώπη και την πρώην ΕΣΣΔ έφεραν στη χώρα μας πιο ειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Η προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων, τα «μεγάλα έργα» της εποχής, απαίτησαν εκατοντάδες χιλιάδες φθηνά εργατικά χέρια, με αποτέλεσμα να απορροφηθούν οι μετανάστες από την Ανατολική Ευρώπη. Πολλοί ανέπτυξαν περαιτέρω δεξιότητες, εξελίχθηκαν ως τεχνίτες στους τομείς της οικοδομής, της συντήρησης σπιτιών ή των μεγάλων τεχνικών έργων, βρήκαν εργασία τα επόμενα χρόνια, αλλά δοκιμάζονται τώρα από την οικονομική κρίση.

Τα μεταναστευτικά κύματα από την Ασία (Πακιστάν, Μπανγκλαντές κ.λπ.) οδηγήθηκαν είτε στα χωράφια είτε σε παραδοσιακές βιοτεχνίες. Παραδοσιακές ασχολίες, όπως η εργασία γυναικών από τις Φιλιππίνες ως οικιακές βοηθοί, διατηρήθηκαν. Στο εμπόριο, δυναμική είναι η ανάπτυξη καταστημάτων από Κινέζους, αλλά και Ινδούς, Πακιστανούς κ.λπ. Το εμπόριο του δρόμου κρατούν οι Αφρικανοί κυρίως. Πάντως, όσοι μετανάστες εισέρχονται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια βρίσκονται αντιμέτωποι με την οικονομική κρίση, γεγονός που οδηγεί στην περιθωριοποίηση αλλά και στην παραβατικότητα.

Source_ http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_17/10/2010_419077

TVXS _17.10.2010 | Άρθρο "Ελλάς, Ελλήνων... Αστέγων"

Μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας θα μας πείσει. Πλατεία Κλαυθμώνος, Αιόλου, Σταθμός Λαρίσης, Ακαδημία Πλάτωνος. Σημεία της πόλης που, ενώ για τον καθένα από μας αποτελούν καθημερινό πέρασμα, την ίδια στιγμή, για περίπου 20.000 ανθρώπους, μετανάστες και Έλληνες, αποτελούν το υπαίθριο σπίτι τους, την «καβάτζα» τους, όπως το αποκαλούν οι «κλοσάρ» του κέντρου της Αθήνας.
_της Ξένιας Σακελλάρη



Είναι γεγονός ότι ο αριθμός των αστέγων αυξάνεται κατακόρυφα. Η αρνητική οικονομική πορεία της χώρας δρα αλυσιδωτά με τα ήδη υπάρχοντα κοινωνικά προβλήματα και η χημική αντίδραση με τα προϊόντα της εντείνουν μεταξύ άλλων και το ακανθώδες πρόβλημα της στέγασης. Σε έρευνα που είχε πραγματοποιήσει ο Δήμος Αθηναίων στο πρόσφατο παρελθόν, εντοπίστηκαν 250 σημεία που χρησιμοποιούνται ως προσωρινά καταλύματα από τους άστεγους. Πάρκα, πλατείες, προθήκες καταστημάτων και αυτοκίνητα είναι μερικά από τα “καταφύγια” για τα οποία κάθε βράδυ στήνεται ένας μικρός πόλεμος μεταξύ των αστέγων για την κατάληψή τους.

“Το πρόβλημα της στέγασης έχει εμφανιστεί από τη δεκαετία του '90 και έχει ενταθεί τα τα δύο τελευταία χρόνια με την οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα. Είναι ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα με επιπτώσεις σε όλους τους τομείς της χώρας και σε όλες τις κοινωνικές δομές”, τονίζει στο tvxs.gr η κ. Αλαμάνου,συντονίστρια του προγράμματος στήριξης αστέγων της μη κυβερνητικής οργάνωσης “Κλίμακα”. Τα αίτια που προκαλούν αυτό το φαινόμενο; Ανεργία, χαμηλά εισοδήματα, προβλήματα υγείας και ειδικότερα ψυχικής υγείας, χρήση ουσιών, απουσία οικογενειακού υποστηρικτικού περιβάλλοντος, μετανάστευση.

“Το πρόβλημα της στέγασης δεν έχει αναγνωριστεί από την ελληνική πολιτεία με αποτέλεσμα οι άστεγοι να μην αναγνωρίζονται ως ειδική κοινωνική ομάδα ώστε να υπάρξει και μια αντίστοιχη κοινωνική πολιτική, ένα εθνικό σχέδιο δράσης, που να περιλαμβάνει όλες τις βαθμίδες φροντίδας• από την πρόληψη μέχρι την αποκατάσταση και την επανένταξη αυτών των ανθρώπων στον κοινωνικό ιστό”. Το Σύνταγμα με το άρθρο 24 ορίζει ως υποχρέωση του κράτους να υποστηρίζει το δικαίωμα στην κατοικία “ωστόσο δεν υπάρχει καμία εφαρμογή αυτού του νόμου”, προσθέτει η κ. Αλαμάνου, ενώ σύμφωνα με τον ευρωπαϊκό ορισμό ως άστεγοι αναγνωρίζονται όσοι άνθρωποι ζούνε σε αβέβαιη, προσωρινή, ανεπαρκή ή ακατάλληλη στέγαση.

Τα τελευταία τρία χρόνια στους μετανάστες άστεγους έχουν προστεθεί και πολλοί 'Ελληνες οι οποίοι μη μπορώντας να ανταποκριθούν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις βρέθηκαν στο δρόμο ,εγκαινιάζοντας μια καινούργια πληθυσμιακή υποκατηγορία, αυτή των “νεο-αστέγων”. “Το 11% των αστέγων έχει πανεπιστημιακή εκπαίδευση, ενώ μόλις το 9% είναι αναλφάβητοι”, δηλώνει η κ. Αλαμάνου παραθέτοντας στοιχεία που προέκυψαν από έρευνα της ΜΚΟ “Πυξίδα”. Εξετάζοντας τις δυσχέρειες και τα αίτια που οδηγούν τους μετανάστες στα παγκάκια του κέντρου της Αθήνας η κ.Αλαμάνου υπογραμμίζει πως “οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, που στερούνται στέγασης, είναι μια πληθυσμιακή ομάδα που αντιμετωπίζει άλλα προβλήματα από αυτά των Ελλήνων αστέγων”. “Οι μετανάστες βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση λόγω της μεταναστευτικής πολιτικής που ακολουθεί η Ελλάδα και των παρούσων συνθηκών”.

Έτσι,οι άστεγοι αναζητούν καταφύγιο σε περιοχές στο λεκανοπέδιο Αττικής και στην περιφέρεια, σε μέρη που μπορούν να αισθανθούν ασφάλεια. Η ύπαρξη κάποιων ξενώνων που προσφέρουν στέγη, λίγα ρούχα και τροφή δίνει προσωρινή απόχρωση στην ανακούφιση των αστέγων. Όπως μας πληροφορεί και η κ.Αλαμάνου “το ότι μπορεί κάποιος άστεγος να βρει καταφύγιο σε αυτές τις φιλανθρωπικές εγκαταστάσεις για έξι μήνες ή για ένα χρόνο, δε σημαίνει ότι έχουν αντιμετωπιστεί ριζικά τα προβλήματα που τον έφεραν σε αυτή τη θέση”. Οι φιλανθρωπικές αυτές παροχές έχουν ως αποτέλεσμα την επιστροφή των κοινωνικά ευπαθή ατόμων στο δρόμο, σε μια νέα αναζήτηση της “καβάτζας” τους.

“Δεν είναι ζήτημα λύπης ή φιλανθρωπίας ,είναι ζήτημα ενός μεθοδευμένου σχεδίου που θα κάνει τους άστεγους ξανά ενεργά μέλη της κοινωνίας. Το μοντέλο της ολοκληρωμένης παρέμβασης που θα πρέπει να υιοθετηθεί από την ίδια την πολιτεία περιλαμβάνει την πλήρη υποστήριξη των αδύναμων κοινωνικών ομάδων μέσα από την πρόληψη, την οικονομική στήριξη και στη συνέχεια την επανένταξη και την εργασιακή αποκατάσταση”.

Προσπαθώντας να εξασφαλίσουν τροφή και στέγη σε καθημερινή βάση, παλεύοντας μόνο για το σήμερα κάτω από αντίξοες συνθήκες και αγωνιώντας για την ίδια τους τη ζωή, οι άστεγοι βιώνουν καθημερινά τον κοινωνικό αποκλεισμό, πέφτουν θύματα ρατσισμού και απειλούνται από μη αναστρέψιμη περιθωριοποίηση, στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που φαίνεται να μην τους έχει συμπεριλάβει στη λίστα της.

Source_ http://tvxs.gr/node/68393